15888بازدید
روز قشنگ آزادی با حضور هزاران عاشق در انتخابی تیم ملی کشتی آزاد
کشتی امروز نشان داد که بیشه پهلوانی ایران زمین از شیران یل تهی نشده است و نسل این آدم‌ها رو به انقراض نیست. کشتی ایران هنوز در سینه گرم پهلوانانش نفس می کشد، وقتی می بینی پرویز هادی، رقیب تمام عمرش را روی دوش گذاشت و دل همه عاشقان پهلوانی را سِیر کرد. کشتی ؛ کوچه مردهاست و قرارگاه عاشقان فتوت و عیاری... کشتی امروز در بحران نتیجه گرایی و ناجوانمردی، به ورزش خسته ایران درس بزرگی داد
کد خبر: ۹۰۸۳۴۹
تاریخ انتشار: ۰۷ تير ۱۳۹۸ - ۲۰:۰۳ 28 June 2019

کمیل قاسمی؛ پرافتخارترین سنگین وزن تاریخ کشتی ایران (چه در آزاد و چه در فرنگی) با یک نقره و یک برنز المپیک، نابغه ۱۲۵ کیلویی جویبار، امروز چهار گوشه تشک کشتی را در سالن گوش تا گوش مملو از تماشاگر آزادی بوسید و از دایره طلایی خداحافظی کرد.

به گزارش تابناک ورزشی، کمیل امروز پس از تجربه تلخ شکست مقابل هر دو رقیب مدعی اش در سنگین وزن، به درستی دریافت که زمان وداع فرا رسیده است و مثل همه کشتی‌های خاطره انگیزش با تفکر و منطق، تشخیص داد که باید میدان را به پرویز هادی و یدالله محبی بسپارد. او که آماده و مهیای حضور در انتخابی دشوار امروز در سالن ۱۲ هزارنفری آزادی نبود، ثانیه به ثانیه هردو مصاف مقابل محبی و هادی، از سوی همشهریانش که از جویبار ۲۵۰ کیلومتر را کوبیده و به تهران آمده بودند، تشویق و حمایت شد و خود را برای اولین بار شرمنده آن‌ها دید.  

اما برای اهالی کشتی که کمیل قاسمی را از نزدیک دیده و شناخته اند، وداع او یک خداحافظی عادی و معمولی نبود. هرکول مودب و فروتن کشتی مازندران، بیش از یک دهه در سطوح بین المللی کشتی درخشید و ورزش اول ایران را به افتخار بزرگی که پیش از او در این وزن نداشت، رساند. رقیبی نبود که از شنیدن نام او نلرزد، اما برای مردم کوچه و خیابان، برای دوستداران کشتی، آن رستم میدان یک ورزشکار ساده و افتاده بود که بعد از غلبه بر همه رقیبان عنوان دار جهانی و المپیک، هر روز متواضع‌تر شد. کمیل هر روز به معنای پهلوان نزدیک‌تر شد که رسم پهلوانی مردمداری است.

به افتخار پرویز هادی و کمیل قاسمی، خداحافظی روی دوش رقیب؛ پرچم پهلوانی و رسم عیاری بالاست / ورزش ایران، باتوم و سپر و نرده و تفتیش نمی خواهد، تشنه روح جوانمردی است

کشتی، اما امروز نشان داد که بیشه پهلوانی ایران از شیران یل تهی نشده است و نسل این آدم‌ها رو به انقراض نیست. کشتی ایران هنوز در سینه گرم پهلوانانش نفس می‌کشد، وقتی می‌بینی پرویز هادی، رقیب یک عمرش را روی دوش گذاشت و دور تا دور تشک چرخید. برای اهالی کشتی، که امروز سالن آزادی را پر کرده بودند و بعضا ایستاده مسابقات را تماشا می‌کردند، لذت همین یک صحنه و یک درس، برای تمام عمرشان کافی ست. جدال دو پهلوان پنجه در پنجه هم و در پایان شاهکاری از قهرمان آذری به سبک و سیاق شاهنامه ...

دقایقی قبل از این کشتی، حسن یزدانی دیگر یل جوانمرد ایران، پس از غلبه بر حریف جوان هم استانی که ماه‌ها برایش کری خوانده بود، دست او را به عنوان برنده میدان بالا برد و او را به عنوان فاتح میدان به سکو‌ها معرفی کرد. شاید گفتن و نوشتن اش آسان باشد، اما بعد از آنهمه خشم ناشی از حس رقابت که می‌خواهی پشت رقیب مدعی را به تشک بدوزی، چنین رفتاری تنها از یک پهلوان سر می‌زند که گاهِ پیروزی و فتح نیز حریف را بزرگ و محترم می‌شمارد.

برای پدری که امروز فرزندش را به سالن برد، همین دو خاطره و تصویر کفایت می‌کند که برای او بگوید؛ اگر راه و رسم پهلوانی در برخی ورزش‌ها مرده است، اگر تصویر ذهن او از یک رقابت ورزشی تمام عیار، مرگ تاسفبار یک هموطن و یا صورت خونین پسرکی در آغوش پدرش در فلان ورزشگاه فوتبال است، آن را به حساب ورزش ما نگذارد... بگذارد به حساب نامدیرانی که ورزش ایران را با نسخه‌های سیاسی شان بیمار کردند؛ و برای آن فرزندی که امروز وداع یک قهرمان روی دوش رقیب را دیده است؛ همین دو تصویر کافی است که تا دهه‌ها بعد برای نوه هایش از راه و رسم جوانمردی و عیاری بگوید و به خود ببالد که جمعه هفتم تیر ۹۸ در آزادی حاضر بوده است. عجب روز قشنگی برای کشتی و ورزش ایران بود. حالا باید درک کرد که چرا کشتی را «ورزش اول» ما نامیده اند. برای خداحافظی چنین قهرمانی باید ناراحت شد، اما برای «روح پهلوانی» که در کالبد این زمانه زنده مانده است، باید کلاه از سر برداشت.

پیروزی حساس یزدانی برقاسمپور درانتخابی جهانی قزاقستان

کٌشتی؛ کوچه مردهاست. اینجا؛ آوردگاه تشنگان مدال و سکو و جام نیست، قرارگاه عاشقان فتوت و رسم عیاری است. زادگاه پاک زیستن و دست همنوع را گرفتن است. در چنین میدانی، کو بازنده؟  

طبق شواهدی که امروز در سالن باشکوه آزادی به ثبت رسید، ما مردمی هستیم که شکست در میدان ورزش را با لبخند و متانت و آغوش باز می‌پذیریم و به حریف تبریک می‌گوییم و به هنگام پیروزی نیز، دست حریف زمین خورده را گرفته و فراتر از آن روی چشم و شانه خود می‌گذاریم و بدون غرور و فخرفروشی، از غم باخت او می‌کاهیم و میدان کوچک رقابت را به پرده بزرگ «نوع دوستی» بدل می‌کنیم که همین مرام روزی برای ما - چه بازنده و چه برنده- صدق خواهد کرد.

این جلوه زیبای پهلوانی، اولین و آخرین بار نبود و البته محدود به یک رقابت داخلی هم نمی‌شود. بار‌ها حریفان آمریکایی در همین خاک پس از تجربه شکستِ تلخ، تشویق شدند و با چشمان پر از اشکِ شوق و حیرت زده از احترام این ملت، به خانه‌های شان بازگشتند و برای رسانه‌ها و جامعه شان از مهربانی ایرانیان گفتند. آن‌ها اینجا بر قهرمانان ما غلبه کردند و باز تشویق شدند و جز احترام ندیدند و بر مرام مهمان نواز این مردم غبطه خوردند.

با این پیشینه و پشتوانه فرهنگ و تمدن، حالا چرا در برخی میدان‌های ورزشی شاهد بهم ریختن زمین و زمان بعد از یک شکستیم و آن را گردن نمی‌گیریم؟ چرا هزار و یک بهانه برای مخدوش کردن پیروزی رقیب می‌بافیم، به داور و فدراسیون و بالاو پایین، برچسب‌های عجیب و غریب می‌چسبانیم؟ چرا مدام صحبت از پهلوانی و معرفت است، اما در عمل، نامردی و نامرادی می‌بینیم و می‌شنویم؟

کجای راه را اشتباه رفته ایم که ورزشگاه‌های مان، چنین آماج زشت‌ترین الفاظ و تلخ‌ترین کردار تمام تاریخ ورزش شده است؟    از کجا درس آموخته ایم که برای تصاحب صندلی ریاست و ریختن آبروی رقیب، رسانه و خبرنگار کم می‌آوریم؟ کدام بیراهه را انتخاب کردیم که هموطن به هموطن رحم نمی‌کند و میدان مقدس ورزش، صحنه زننده‌ترین برخورد‌های قومی و نژادی شده است؟ ورزشی که روزگاری، تماشاگرش با وجود علایق رنگی و تعصبات باشگاهی، تا لب خط  زمین چمن فوتبالش می‌نشست و حساس‌ترین بازی فوتبالش (دربی) را نگاه می‌کرد و بالاتر از گل به حریف و طرفدارش نمی‌گفت، چرا امروز با هزاران نیروی نظامی و انتظامی، نمی‌توان کنترلش کرد؟

آقایان تصمیم گیرنده و مدیر، ورزش سپر و باتوم نمی‌خواهد، تفتیش و جداسازی سکو‌ها و نرده کشی نمی‌خواهد،  دوربین‌های مداربسته و شماره صندلی که به کنار ... در همین ورزش، زن و مرد کنار هم می‌نشستند و بازی‌های ورزشی را در جوی خانوادگی تماشا می‌کردند و آب از آب تکان نمی‌خورد. کسی به کسی توهین نمی‌کرد و کسی به ریشه و زبان و لهجه و قوم و قبیله دیگری کاری نداشت. شما به زهر برد و باخت آلوده و خرابش کردید. ورزش را کشتید و امروز اینی که می‌بینید ورزش نیست، جنگ است.   

 بد نیست مدیران ورزش، کلاه شان را بالاتر بگذارند و ببینند چه به روزش انداخته اند که روزگاری الگویش مولا علی (ع) بود.

آقایان مدیر و رییس، کاش امروز همه کار‌های تان را رها می‌کردید و خودتان را به سالن آزادی می‌رساندید تا همین چند ثانیه آخر کشتی کمیل و پرویز را تماشا می‌کردید. باور کنید لذتش از همه سفر‌های خارجی و لابی‌های پشت پرده تان بیشتر بود. می‌آمدید و یاد می‌گرفتید و می‌رفتید دنبال رفع اشتباه تان... می‌رفتید پیِ فرهنگ سازی و برگشتن به اصل ایرانی تان. روح ورزش، خسته است. از تهمت، از انگ، از حب پول و جاه، از بی عدالتی و دروغ و تفرقه ... پای ورزش ما را از قید و بند این آلایش‌ها آزاد کنید. خواهید دید که حالش خوب می‌شود.

«پرویز» و «کمیل» شیر آذربایجان و یل مازندران؛ درود بر شما ... برافراشته باد پرچم پهلوانی بر بازوان سترگ تان ...

نویسنده: مجید کوهستانی

به افتخار پرویز هادی و کمیل قاسمی، خداحافظی روی دوش رقیب؛ پرچم پهلوانی و رسم عیاری بالاست / ورزش ایران، باتوم و سپر و نرده و تفتیش نمی خواهد، تشنه روح جوانمردی است

اشتراک گذاری
برچسب ها
خبرهای مرتبط
نظرات بینندگان
غیر قابل انتشار: ۲
در انتظار بررسی: ۰
انتشار یافته: ۲۸
ناشناس
|
United Arab Emirates
|
۲۰:۱۲ - ۱۳۹۸/۰۴/۰۷
دمت گرم پهلوان دلاور
ناشناس
|
United States
|
۲۱:۰۲ - ۱۳۹۸/۰۴/۰۷
جو گیر شدی رفیق مملکت را به فنا دادند وگرنه ما مردم بسیار با حیا هستیم.
ناشناس
|
Iran, Islamic Republic of
|
۲۱:۱۲ - ۱۳۹۸/۰۴/۰۷
ایران خطه شیران و جوانمردان.
ناشناس
|
Iran, Islamic Republic of
|
۲۱:۲۸ - ۱۳۹۸/۰۴/۰۷
متن بسیار عالی و حرف دل خیلی ها رو تو این مملکت نوشتی.
ناشناس
|
Iran, Islamic Republic of
|
۲۲:۲۸ - ۱۳۹۸/۰۴/۰۷
كجاي راه را اشتباه رفتيم ؟ انجا كه با رياكاري از اعتقادات پاك مذهبي مردم در جهت رسيدن به منافع شخصي سوءاستفاده كرديم و دين و ايمان ملت را به سخره گرفتيم .
رجبی
|
Iran, Islamic Republic of
|
۲۳:۱۴ - ۱۳۹۸/۰۴/۰۷
سلام به پهلوانان و همه پهلوان دوستان و پهلوان صفتان : من در دوران متوسطه و دبیرستان فوتبال و والیبال بصورت تیغی بازی میکردیم . تو بازی تیغی فحش هست جر زنی هست دعوا هست و دبه کردن هست . ورزش پهلوانی وقتی قهرمانی شد . قهرماناش بدنشون خالکوبی یا تاتو میکنند و از محل درآمد نجومی در هیچ کجا نمی کنجند . ستاره و سلیریتی میشوند . کلمه مومن کلمه ارتجائی امل عقب مونده میشود . در صورتی که شرق و غرب عالم نزد مومن واقعی ارزش یک دانه ریز سنگ را ندارد .
رضا
|
Iran, Islamic Republic of
|
۲۳:۲۴ - ۱۳۹۸/۰۴/۰۷
ماشالله به کمیل ماشالله به پرویز ماشالله به مردی و مردانگی تا اینچنین بزرگوارانی هستند مردی و مردانگی هم هست.
ناشناس
|
Iran, Islamic Republic of
|
۲۳:۳۴ - ۱۳۹۸/۰۴/۰۷
یادمه سال 2012 المپیک لندن. عکس یادگاری کمیل قاسمی با حریف امریکایش بر روی سکو توی شبکه های اجتماعی اون موقع فیس بوک البته نه در ایران بلکه تو خود امریکا بازتاب زیادی داشت
ناشناس
|
Iran, Islamic Republic of
|
۰۰:۰۷ - ۱۳۹۸/۰۴/۰۸
ما مردمی هستیم که برای یه قوطی شیرخشک سرهمدیگه رو کلاه میزاریم توداروخونه
برای چنتا نون توی صف نونوایی دعوا میکنیم
برای چند ساعت اضافه کاری بیشتر زیر پای همو خالی میکنیم
برای استخدام شدن همدیگرو له میکنیم
و .... هرکی میگه اینطور نیست باید ثابت کنه
پاسخ ها
علی
| - |
۰۸:۴۸ - ۱۳۹۸/۰۴/۰۹
ما داریم تا ما! کافر همه را به کیش خود پندارد. در یک جامعه آدم های بد زودتر و بیشتر به چشم می آیند. اینکه درصدی از ایرانیان راه را اشتباه می روند، بحساب همه نگزارید
علی
|
Iran, Islamic Republic of
|
۰۲:۰۱ - ۱۳۹۸/۰۴/۰۸
کاش مسئولین و کتدو شلوار پوش ها از این ورزشکاران یاد میگرفتن
علی
|
Iran, Islamic Republic of
|
۰۲:۰۱ - ۱۳۹۸/۰۴/۰۸
کاش مسئولین و کتدو شلوار پوش ها از این ورزشکاران یاد میگرفتن
علی
|
Iran, Islamic Republic of
|
۰۲:۰۱ - ۱۳۹۸/۰۴/۰۸
کاش مسئولین و کتدو شلوار پوش ها از این ورزشکاران یاد میگرفتن
علی
|
Iran, Islamic Republic of
|
۰۲:۰۱ - ۱۳۹۸/۰۴/۰۸
کاش مسئولین و کتدو شلوار پوش ها از این ورزشکاران یاد میگرفتن
علی
|
Iran, Islamic Republic of
|
۰۲:۰۴ - ۱۳۹۸/۰۴/۰۸
کاش مسئولین و کتدو شلوار پوش ها از این ورزشکاران یاد میگرفتن
حمیدخان
|
Iran, Islamic Republic of
|
۰۶:۲۰ - ۱۳۹۸/۰۴/۰۸
فعلا که پهلوان پنبه ایها سوار کارند
كورش
|
Iran, Islamic Republic of
|
۰۶:۲۵ - ۱۳۹۸/۰۴/۰۸
آقامجيد كوهستاني درود بر تو با اين گفتار زيبايت و درود و خسته نباشي به يكايك كاركنان تابناك، شماها هميشه با محدوديت فراوان قلم ميزنيد، و به زيبايي مينويسيد و به تصويرميكشيد، روزي ك ادمهاي سياسي و نااگاه وارد ورزش شدند همه چيز به هم ريخت، روزيكه رسول خادم در مورد مسابقه ندادن ورزشكارامون و احتمال تحريم ورزشمون سخن گفت، برخي سياسيون و ديگران به او تاختند، رسول رسم پهلواني را رعايت نمود، وسكوت كرد.
ناشناس
|
Iran, Islamic Republic of
|
۰۸:۰۶ - ۱۳۹۸/۰۴/۰۸
چو ایران نباشد تن من مباد
دلروز
|
Iran, Islamic Republic of
|
۰۹:۱۰ - ۱۳۹۸/۰۴/۰۸
سلام حرف دل ورزش دوستان رو زدی انسانیت در ایران مرده بی فرهنگی ریشه دوانده کاش این جوری نبود
حسن محسنی
|
Iran, Islamic Republic of
|
۱۳:۳۹ - ۱۳۹۸/۰۴/۰۸
به احترام چنین پهلوانانی کلاه از بر می دارم. همین و بس! واژه ها کم می آورند. درود بر پوریای ولی آن شاعر رزم و خوارزم! این که شما گزارش کردید به راستی یک شعر زیباست نه یک رویارویی تن به تن برای به چنگ آوردن گردن آویز و چیزی از این دست. دست مریزاد شیر مرد مازنی و دلیرمرد آذری. دل ما به شما خوش است. دیر بمانید به روزگاران.
دالغا
|
Iran, Islamic Republic of
|
۱۵:۵۰ - ۱۳۹۸/۰۴/۰۸
سالهای قبل در انتخابی تیم ملی حق پرویز هادی چندین بار ضایع شده بود و شاید تنها جرمش این بود که ترک بود ولی قبل از اینکه به فوتبالی ها درس اخلاق بدهد به خود مسئولان فدراسیون کشتی درس داد که حق هیچ کس را ضایع نکنند
پاسخ ها
ناشناس
| Iran, Islamic Republic of |
۱۷:۲۰ - ۱۳۹۸/۰۴/۱۰
بر چه اساسی اونطور نوشتی "حق پرویز هادی چندین بار ضایع شده بود و شاید تنها جرمش این بود که ترک بود"؟خجالت هم نمیکشی اینطور بدون سند و مدرک موثق و معتبر سعی میکنی اینطور برداشت قومیتی کنی؟هدف و نیتت واقعیت از این کار چیه؟
رضا
|
Iran, Islamic Republic of
|
۱۶:۱۱ - ۱۳۹۸/۰۴/۰۸
سلام در کشور ما سالهاست که همه چیز از دست رفت " مردانگی غیرت ایمان جوانمردی بخشش حلال خوری نوآوری و ... " همه از درون پوچیم
پاسخ ها
محمد
| - |
۰۸:۵۱ - ۱۳۹۸/۰۴/۰۹
شما شاید، ولی همه نه، اگر درصد بگیرید آنها هیچ هستند. اکثریت جامعه باید بیدار باشد
ناشناس
|
United Arab Emirates
|
۱۸:۰۷ - ۱۳۹۸/۰۴/۰۸
پهلوان هادی را از نزدیک دیدم .صفت درونیش پهلوانی است. اما این حرکت ایشان پهلوانانی را یادم انداخت که از مین رد شدند تا دیگران پیش روند.
پهلوانی را برای همه می خواهم. برای تاجر تولیدکننده فروشنده سیاستمدار و ورزشکار
محمد قاسمی
|
Iran, Islamic Republic of
|
۰۷:۴۹ - ۱۳۹۸/۰۴/۰۹
آفرین احسنت دست مریزاد پهلوانان. آفرین احسنت دست مریزاد آقای کوهستانی ، سخن به زیبایی گفتی. جان مطلب را ادا کردی. طیب الله
ناشناس
|
-
|
۰۹:۲۵ - ۱۳۹۸/۰۴/۰۹
یاشاسین وزنده باد هر دو پهلوان
داود
|
Iran, Islamic Republic of
|
۰۹:۴۲ - ۱۳۹۸/۰۴/۰۹
درگذشته نه چندان دور هر روز شاهد چنین صحنه هایی بودیم به طوریکه اگر در جایی این اتفاق نمی افتاد جای تعجب داشت .متاسفانه آنقدر صحنه از این ماجراها خالی است که پس از سالها که چنین اتفاقی را شاهد هستیم نویسنده وخوانندگان دچار ذوقمرگی شده اند. واقعاً چراباید از این اتفاقات اینقدر دچار هیجان شویم ؟آیا غیراین است که چنین صحنه های جزء ذاتی ورزش ایران است؟آیا غیراین است پهلوانی ومنش عیاری در خون جوانان ایران است؟مدیران ومسئولین لطفاًسرشان را از لاک بی تدبیری وسیاسی کاری بیرون بیاورند.لطفاً
نظر شما

سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.

نام:
ایمیل:
* نظر:
برچسب منتخب
مستند ایکسونامی بهاء ابوالعطا مهران غفوریان مارک ویلموتس شبکه حقانی شهید تهرانی مقدم آلودگی هوا نیمایوشیج