بازدید 23629
محمود سریع القلم
کد خبر: ۱۰۲۸۵۸۲
تاریخ انتشار: ۲۸ دی ۱۳۹۹ - ۱۹:۳۹ 17 January 2021

هرچند واقعیت های حزبِ دموکرات، جو بایدن را در مسایل داخلی آمریکا به سوی چپ متمایل کرد ولی در سیاست خارجی، همانند اکثرِ دموکرات­ها و جمهوری­ خواهان به راست و سیاستِ رهبری و برتریِ واشنگتن اعتقاد داشته و عمل خواهد کرد.

او نه باراک اوباماست و نه رونالد ریگان. ایدئولوگ نیست بلکه می­ سنجد و جلو می ­رود. او در مثلثِ واقعیت، دینامیک حزبِ دموکرات و حفظ برتری آمریکا سیاست ورزی خواهد کرد. بایدن هم اکنون در اوضاعِ نابسامان اقتصادی و اُوج پاندمیِ کرونا در سن 78 سالگی به آرزویِ سیاسی خود بعد از 4 دهه رسیده است. از یک طرف، باید حلاّل مشکلات باشد و از طرفی دیگر، به طور طبیعی می خواهد میراثی به یاد ماندنی به جا بگذارد.

با این پُرتِره از او، 60-70 درصدِ اولویت­ها، سیاست گذاری، وقت و اهتمام او صرف مسایل داخلی خواهد بود. نجواها می گویند که او ممکن است به خاطر سنِ بالا فقط یک دوره ریاست جمهوری طی کند ولی همانطوریکه بارها بین لئونید برژنف (Leonid Brezhnev) و ریچارد نیکسون (Richard Nixon) ردُ و بدل شد: قدرت، انرژی مضاعفِ فیزیولوژیک تولید می کند و نیروی ناشی از سِمَت و قدرت به مراتب از تغذیه، دارو و مراقبت بالاتر است. بنابراین، قدرت ممکن است به بایدن بسازد و دو دوره را مشروط به انتخاب مجدد در 2024 سپری کند. با در نظر گرفتن اولویت های داخلی و وضعیتِ عمومی جامعۀ آمریکا، بایدن در صحنۀ بین المللی به دنبال تقابل و دردسر نخواهد بود. او فقط در شرایطِ تهدیدِ جدّی امنیتِ ملی به برخورد نظامی مبادرت خواهد ورزید.

باید در نظر داشت که رهیافتِ ترامپ نسبت به چین، هزینه های ناتو، اسراییل، بلندی­های جولان/سوریه، فسخِ توافقات امنیتی با روسیه، موضوعِ ایران، قرارداد نفتا و فروش اسلحه به اعراب، اجماعِ حاکمیتِ آمریکا را در بر داشت. در واشنگتن به نظراتِ دیپلمات­ها و نظامیان بازنشسته توجهی نمی شود. اساس تصمیم گیری درمنافع کلان، لابی های شرکت های بزرگ و مصالحِ دستگاه امنیتی-نظامی است. بایدن در چنین چارچوبی حرکت خواهد کرد ضمن اینکه ماهیتِ انتخاب های او در سیاست خارجی و امنیت ملی حاکی از آن است که نظرات و مدیریتِ شخص او بر سیاست خارجی، از اهمیتِ ویژه ای برخوردار خواهد بود. از این رو، رئیس جمهور جدیدِ آمریکا از نظرِ داخلی در قالبِ حزب دموکرات ولی در عملکرد سیاست خارجی، با نمود و حضور بیشترِ شخصی خودش همراه خواهد بود. او و تیمش نسبتاً محافظه کار، محتاط و پروسه محور هستند. طبعاً بایدن در سِنی نیست که ریسک کند و در هر تصمیمی، میراث خود را در نظر خواهد داشت. آنچه این نویسنده از سناتور بایدن در قالب اجلاسِ داوس به یاد دارد، تفاسیرِ فوق را تایید می کند.

چه بایدن رییس جمهور می شد چه ترامپ، موضوعِ اوّل آمریکا در صحنۀ جهانی در حد 60-70 درصد «چالش های اقتصادی و امنیتی چین» می بود. سپس: روسیه، اتحادیۀ اروپا، بازسازی روابط دوجانبه با انگلستان، موضوع محیطِ زیست، چندجانبه گرایی برای تعدیل کرونا و احیای جایگاه اقتصادی آمریکا در جهان.

دو اتفاقِ مهم در ماه های پایانی سال 2020 اقتصاد آمریکا را با چالش های بسیار جدی بین المللی رو به رو کرد: توافقِ تعرفه ای کشور های آسیا- پاسیفیک تحت عنوان مشارکتِ جامع اقتصادی و منطقه ای (RCEP) با محوریت چین و با عضویتِ ژاپن، کرۀ جنوبی، استرالیا و زلاندِ نو از یک طرف و توافقِ اتحادیه اروپا با چین حول همکاری های اقتصادی و تجارت از طرف دیگر. چینی ها که خیلی بی سر و صدا کار می کنند و به واسطۀ تعلیماتِ کنفسیوسی از خودشان تعریف نمی­ کنند، توانسته­ اند با رهیافتی آرام، اتحادیۀ اروپا، ژاپن، کرۀ جنوبی، و منطقۀ اقیانوسیه را حداقل در مسائل اقتصادی با خود همراه کرده و درضمن، انتقاداتِ سیاسی، امنیتی و حقوقِ بشرِ آن ها را تعدیل کنند. این تحولات، چالش های فراوانی را پیش روی نه تنها دولتِ بایدن بلکه حاکمیتِ اقتصادی-سیاسی-امنیتی آمریکا قرار می دهد.

با این مقدمات، دولتِ جدیدِ آمریکا در پی خاورمیانه ای آرام، دور از دردسر و به تعبیرِ اجتماعی، حفظِ فاصله از شّر این منطقه خواهد بود. دیپلمات های دولتِ بایدن، دیپلماسی و رفت و آمدهای فراوان برای موضوعِ فلسطین، کرانۀ غربی، ثبات عراق و افغانستان، تشویقِ همکاری اعراب با اسرائیل و مدیریت بحران لیبی و سوریه را دنبال خواهند کرد اما خود را درگیراین بحران های تمام نشدنی نخواهد کرد مگراینکه موضوع حالت امنیتی به خود بگیرد.

به نظر می رسد کانونِ استراتژی دولت بایدن نسبت به ایران، مسائل هسته ای خواهد بود. هرچند بازگشتِ به برجام هدف اصلی سیاست خارجی آمریکا در این دوره اعلام شده اما این بازگشت به معنای طبیعی شدن روابط اقتصادی خارجی ایران نخواهد بود زیرا که موضوع ایران، موردِ اجماعِ دو حزبی (Bipartisan) است. فضای سیاسی، پارلمانی، راهروهای-نظامی-امنیتی آمریکا، ایران را کشوری متخاصم توصیف می کنند. سیاستِ فشارِ حداکثری که به توقفِ ارتباطاتِ بانکی و تورم چند صد درصدی در ایران منتهی شده هم اکنون اهرمی (Leverage) است که دولت بایدن آن را کنار نخواهد گذاشت بلکه حداقل با آن بازی خواهد کرد. Undo کردن حدودِ هزار صفحه تحریم­ های دورۀ ترامپ، به عزمی دو طرفه از جانب ایران و آمریکا نیاز دارد. باید این نکته را در نظر گرفت که انرژی تقابل با ایران تا 70-80 درصد در خودِ خاورمیانه است؛ جغرافیای سیاست گذاریِ این تقابل در آمریکاست. کشوری که حدود 800 میلیارد دلار در حوزۀ نظامی هزینه می کند خیلی برای برنامه هسته ای و موشکی ایران فی نفسه جا باز نمی کند؛ اصل و محور درگیری ایران در منطقه است به طوری که کشورهای این منطقه، توان جهت و شکل دادن به سیاست های خاورمیانه ای آمریکا را دارا هستند.

صحبت از برداشته شدنِ تحریم­ ها خود بسیار کّلی و مبهم است و حدود و ثغور حقوقی، توافقاتِ و حل وفصلِ آنها مانند ذرات معلّقِ در هوا هستند. شاید هم این فضا عمدی باشد. آمریکا که دو قرن تجربۀ کار حقوقی بین المللی را دارد، برجام را به گونه ای تنظیم کرده که آنچه می خواهد از آن مصادره کند. معمولاً در سیاست، ابهام گویی برای حل نشدن یک موضوع بسیار کارساز است. احتمالاً اولین قدمِ دولت بایدن اخذ تاییدیۀ سازمانِ بین المللی انرژی اتمی از بازگشت ایران به مفادِ فنی برجام خواهد بود که خود تحقیقاً 4-6 ماه به طول خواهد انجامید. برای تشویقِ ایران به بازگشت، اجازۀ دسترسی محدود به منابع مالی و فروش محدود نفت ممکن است در دستور کار باشد. لغوِ کاملِ تحریم ها به معنایی که ایران از آن استفاده می کند به لحاظِ سیاسی و حقوقی با موانع بسیاری روبرو است و دست کم زمان ­بر خواهد بود. روندِ احتمالی این توافقات نیز، تابعِ انتخابات ریاست جمهوری و سیاست گذاری های کوتاه مدت و میان مدت ایران خواهند بود. به نظر می رسد دولت بایدن مسائل منطقه ای و موضوعِ توانِ موشکی ایران را مطرح خواهد کرد ولی به خوبی می داند که اخذِ امتیاز در آنها سهل نیست. اما انداختن این دو موضوع در ریلِ مذاکرات ادامه دار، منطقه را تا حدی آرام نگه خواهد داشت. بنابراین، بایدن نهایی کردن موضوع هسته ای و ثبات بخشیدن حقوقی، نظارتی و بین المللی به آن را هم اولویت خواهد داد و هم آن را احتمالاً به حل و فصل مسائل دیگر مربوط و متصل نخواهد کرد. اگر بایدن طی دوره ای به مخاطبان منطقه ای و داخلی آمریکا نشان دهد برنامه هسته ای ایران را کاملاً مختل کرده است، هم اعلام موفقیت خواهد کرد و هم برای دموکرات­ها در انتخابات 2024 «خطرِهسته ای ایران» را تعدیل خواهد نمود.

در عین حال، اقتصاد خارجی ایران چه وضعیتی خواهد داشت و ایران به کدام فرمول رضایت خواهد داد؟ آنچه در نگاه کلی نسبت به اولویت های داخلی و خارجی دولت بایدن می توان طرح کرد، تدریجی بودن، آهسته بودن، موقت بودن، تعلیقی بودنِ رهیافت دولت جدید آمریکاست. قول­ هایی باید به خاورمیانه داد و کشورهای این منطقه را با فاصلۀ زمانی در انتظار نگاه داشت تا آمریکا بر مسایل مهم بین المللی خود تمرکز کند. آنچه می تواند بالانس این معادلات را بر هم زند، بازگشایی ناگهانی و کاملِ روابط دیپلماتیک ایران و عربستان است که احتمالاً اسراییل نهایت تلاش خود را برای جلوگیری از تحقق آن به کار خواهد گرفت. ظاهراً انتخاباتِ نخست وزیری چهارمی در اسراییل در حال شکل گیری است ولی نتیجۀ آن هرچه که باشد تغییرات پارادایمتیک (Paradigmatic)در نگاهِ اسراییل به منطقه ایجاد نخواهد کرد.

نقطۀ مرکزی استراتژی اسراییل نسبت به ایران، معلّق گذاشتن حکمرانی مطلوب و رشد اقتصادی ایران است به طوریکه از جمع شدن مازاد (Surplus) جلوگیری کند تا در پروسه ای، «ایرانِ متخاصم» به «ایرانِ تیپ پاکستان (منتقد غیرعملی اسراییل)» تبدیل شود. از این دیدگاه، اگر اقتصادِ ایران از اقتصادِ جهانی منقطع شود و مانندِ ذره ای معلّق در هوا (Limbo) دورِ خودش بچرخد، به فرسایشِ بنیۀ مالی، تولیدی، درآمدی و اجتماعی ایران خواهد انجامید: آنچه که شاید مطابق میلِ دیگرانی هم در منطقه باشد. بی دلیل نیست که نیم طبقه ای از وزارت خزانه داری آمریکا حتی در دورۀ اوباما، تحریم های ایران را مدیریت می کرد و می کند. یکی از اثراتِ جانبی سیاست فشارِ حداکثری (Maximum Pressure) این بود که بنگاه های اقتصادی و بانک ها به خاطرِ ممانعت از خدشه دار شدن اعتبار اقتصادی (Reputation) خود نزد وزارت خزانه داری آمریکا، حاضر به تعامل با ایران نبودند. حتی اگر ایران بتواند قدری نفت بفروشد و بعضی منابع مالی به دست آورد، موضوع پروژه های مشترک و سرمایه گذاری خارجی به مراتب جدی تر است. تغییر این فضا محتاج مذاکراتی فوق العاده حیاتی است که حتی اوباما در سال 2012-2013 آن را واقع بینانه نمی دانست.

دلیل اصلی که این نویسنده حتی قبل از جشن های خیابانی در تهران، ناکامی برجام را پیش بینی می کرد ناشی از نادیدهِ گرفته شدنِ مسایل بنیادی اختلافاتِ ایرانُ و آمریکا در مذاکراتِ برجام بود. اصولاً توافقات موردی ایران و آمریکا بدونِ در نظر گرفتن کلیتِ روابط، دوام نخواهد داشت. اگر افزایش قدرت منطقه ای ایران به کاهشِ قدرتِ منطقه ای عربستان و اسراییل بینجامد، آمریکا در پی تضعیف ایران بر خواهد آمد، خواه دولت جمهوریخواه یا دولت دموکرات. روشِ اصلی این تضعیف ضرورتاً جنگ نیست بلکه کاهشِ تدریجی بنیۀ مالی ایران است، دقیقاً کاری که آمریکا دو سال است نسبت به چین آغاز کرده تا نرخِ رشدِ بنیۀ مالی بیجینگ را بگیرد که البته دیر شده است. چین در نظامِ بین الملل امروز به یک قدرتِ اجتناب ناپذیر (Indispensable) تبدیل شده و حرکتِ آرام، بی سر و صدا و تدریجی قدرت یابی آن، جایگاه مطمئنی را برای این کشور تضمین کرده است. اما در مقابل، فقرِ تئوریک دستگاه دیپلماسی و تقلیل سیاست خارجی به ملاقات و سخنرانی طی سال ها، باعث شده تا مرکزیتِ اقتصادی در تامین قدرت و امنیت ملی ایران نادیده گرفته شود.

همینکه دولت بایدن از توقفِ برنامه هسته ای ایران اطمینان یابد، به هدفِ خود در استراتژیِ کلانِ سیاست خارجی آمریکا دست یافته است و هیچ عجله ای برای حل و فصل مسائل دیگر ندارد. از آنجا که بعید است به هزار صفحه تحریم، تحریم های جدیدی اضافه شود و بعضی امتیازات محدود نیز اعطا گردد، ممکن است فضای امنیتی سوریه، عراق و افغانستان قدری آرام شود و به دستاورد دوم سیاست خارجی آمریکا نیزبینجامد.

اما در این فضای آرام، تدریجی، تعلیقی و کاملاً قدم به قدم (Phased out)، بازندۀ اصلی، اقتصاد ایران است. در شرایطی که کشورها از طریقِ مشارکت و ائتلاف های سیاسی-امنیتی به دنبال جاپای محکمی برای اقتصادِ خود هستند، اقتصادِ ایران از این ستون به آن ستون حرکت می کند. در صورتی که مسایل منطقه ای و استراتژی نظامی-دفاعی ایران در یک ماتریس با اقتصاد ایران دیده نشود، این شرایط ادامه پیدا می کند. این ماتریس، برای دولتِ بایدن که خاورمیانه را حدودِ پنج درصد از کلیتِ سیاست خارجی آمریکا می بیند، اهمیتی ندارد. انتهای استراتژی اروپایی ها هم این است که ایرانِ فعلی بماند، تهدیدات آن مذاکره و مدیریت شود و امکانات داشته باشد که بقا پیدا کند که مبادا تضعیف آن به عراقی دیگر تبدیل شده و برای دروازه های اروپایی، مشکلات عدیده ای فرآهم آورد. کشورهای منطقه نیز به دنبال تحدید قدرت و ثروت ایران هستند، زیرا در درون ذهن آن ها، ایران در پی مشارکت نیست، بلکه اهداف سلطه جویانه دارد، حالا به هر بهانه ای، ایدئولوژیک یا غیر ایدئولوژیک. این که این ذهنیتِ آنها صحت دارد یا نه، مهم نیست. آنچه اهمیت دارد این است که آنها با این ذهنیت تصمیم می گیرند.

گمشدۀ مهمِ ایران، فهمِ دقیقِ تحولات منطقه ای و بین المللی است. دولتِ بایدن و دیگر دولت ها، این هدف را در نظر دارند که چگونه پس از کرونا، نرخِ رشدِ اقتصادی 3-4 درصدی با جذبِ سهمِ بازارِ قابلِ توجه برای صادرات خود را به دست آورند. همهِ آیندۀ خود را به افزایش نرخ مازاد گره زده­ اند. اگر قرار باشد اقتصاد ایران شکوفا شود، کشورهای همسایه باید نسبت به نیاتِ ایران، احساسِ امنیتِ ذهنی و واقعی کنند. اصلِ نزاعِ سیاست خارجی ایران در خاورمیانه است. از این رو، ابتکارِ عمل سیاسی در این منطقه برای آیندۀ اقتصاد ایران به مراتب مهمتراز بهبودِ روابط با بولیوی، کوبا و نیکاراگوئه است.

اشتراک گذاری
برچسب ها
نظرات بینندگان
غیر قابل انتشار: ۰
در انتظار بررسی: ۱۴
انتشار یافته: ۲۰
مرتضی
|
Iran, Islamic Republic of
|
۰۸:۳۳ - ۱۳۹۹/۱۰/۲۹
سنگ پا قزوین هم پیش شما سر خم کرده شما هشت سال دولت دستتون بوده چه کردید شما تئوریسین دولت و اصلاح طلبان در حوزه اقتصادی بودیدچه کردید حالا بازم نسخه می پیچید
پاسخ ها
ناشناس
| Canada |
۰۱:۴۷ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۱
آقا مرتضی ناکارامدی در اوج خود است کاملا درست.ولی چنددرصد امورات دست دولت است تا ببینیم چه کرده یا نه. دولت ناکارامد است؟ بله صددرصد. مقصر فقط دولته؟ نه خیر. سیستم حکومتی در ایران دوایر قدرتی بسیار متعددی دارد. برخی پیدا برخی پنهان. اول همه را در طبق اخلاص بچینیم بعدش ببینیم کدام مقصرند و به چه سهمی. از دست یک نفر تئوریسین تنها که اتفاقا بخوبی داره سرنخ های ناکارامدی را برملا میکنه چی برمیاد؟
ناشناس
| Iran, Islamic Republic of |
۱۱:۵۳ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۵
اونایی که منفی میدن یا میگن چند درصد دست دولته و ... همونایی هستند که سی ساله با عدم شناخت خودشون و توهم دیوارکشی، باعث بحرانی شدن وضعیت اقتصاد و معیشت مردم از طریق قطب های سیاسی خود شدند و باز هم حاضر نیستند کمی تحقیق کنند که دوباره با تَکرار، خودشون و بقیه رو مثل خشک و تر نسوزاند!!
جلال
|
Iran, Islamic Republic of
|
۱۳:۵۷ - ۱۳۹۹/۱۰/۲۹
گوش اگر گوش منو ناله اگرناله تو انچه به جایی نرسد فریاد است
ناشناس
|
Iran, Islamic Republic of
|
۱۴:۰۰ - ۱۳۹۹/۱۰/۲۹
ریشه تمام مشکلات در مدیرت کلان و داخل کشورست که ایران را به سمت ویرانی و نوکری روسیه و چین سوق میدند
پاسخ ها
ناشناس
| Iran, Islamic Republic of |
۱۷:۳۷ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۵
كدام نوكري روسيه و چين؟ چرا فرافكني مي كنيد؟ اينكه كشوري با كشورهاي ديگر روابط دوستانه داشته باشد نوكري است؟ با اين توصيف بايد گفت كه احتمالا ايران نوكري كشورهاي ديگري مثل پاكستان و تركيه و امارات و اتريش و ... را هم مي كند!
اگر به لحاظ سياسي است كه در كنار مشتركات بين اين كشورها ، اختلافات متعددي هم بين آنها وجود دارد از قبيل يمن و عربستان و ليبي و ...
اگر به لحاظ اقتصادي است كه مبادلات اقتصادي بين ايران و روسيه نزديك به صفر است، در ارتباط با چين هم اين مبادلات بسيار كمتر از ساير كشورهاي منطقه مي باشد.
سلیمانی
|
Iran, Islamic Republic of
|
۱۰:۳۴ - ۱۳۹۹/۱۰/۳۰
از تحلیل استاد سریع القلم استفاده کردم.اما ایشان فقط از طرف امریکا به موضوع ایران نگریسته و به عبارتی مساله را با کارت های دست امریکا تحلیل کرده اند.گویا امریکا فعال مایشا و ایران دست بسته و منفعل منتظر اقدامات امریکا است.ایران می تواند بازی و خواب آرام طرف های مقابل را برهم بزند.بخصوص الان که به بازدارندگی دفاعی قابل توجهی دست یافته و دیگر تهدید پذیر نیست.اگر ایران طبق مصوبه مجلس همکاریخود را با آژانس کاهشس دهد و حتی قطع کند غربیها چه می توانند بکنند که تاحالا نکرده اند.می خواهند قطعنامه ها را احیا کنند ؟ بعد چه ؟ به ایران حمله کنند!؟ تحریم کنند؟بیشتر از حالا!؟ ایران هزینه هایش را داده و از این به بعد می تواند بای غربی ها و رژیم صهیونیستی و سایر متحدان امریکا هزینه و دل مشغولی زیادی ایجاد کندو بگوید دیگی که برای من نجوشد همان بهتر که سر سگ در آن بجوشد.ایران در کل منطقه کارت های زیادی برای بازی دارد.می تواند بر ثبات و امنیت و اقتصاد کل منطقه تاثیر بگذارد.می تواند حتی به سمت ساخت سلاح هسته ای برود یا دست کم این وحشت را برای طرف های مقابل ایجاد کند .اهل فن می دانند که پس از غنی سازی 20 درصد ، تا غنی سازی 90 درصد چند هفته بیشتر زمان لازم نیست.برد موشک های بالستیک ایران که سرعت فرود آنها تا چند ماخ است نامحدود است.برد 2000 کیلومتری فقط آن جیزی است اعلام شده است.موقعیت ژئوپلتیک بی نظیر ،ريال اشراف بر خلیج فارس و شمال اقیانوس هند ، اشتیاق چین و هند به همکاری تجاری و ترانزیتی با ایران و ... پارامترهای متعدد دیگر حاکی از آن است که این کشور را نمی توان نادیده گرفت و ایزوله کرد.حرف البته زیاد است ولی فقط خواستم عرض کنم که این بازی فقط یک طرف ندارد.
پاسخ ها
علی اقا
| Iran, Islamic Republic of |
۲۱:۳۶ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۱
درست است که ایران با اهرم هایی که نامبردید میتواند در منطقه تنش هایی بوجود اورد که اب خوش از گلوی دیگران پایین نرود، ولی این کارها اولا برای ما اب و نان نمیشود و دوما به ایران هراسی و نفرت مردم منطقه از ایران دامن میزند که خود عاملی برای انزوا و فقر بیشتر است
ناشناس
| Iran, Islamic Republic of |
۲۳:۲۱ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۳
توهم و خودبزرگ بینی کاذب
ناشناس
| Iran, Islamic Republic of |
۲۳:۲۱ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۳
وزن ما به اندازه وزن عراق و پاکستان است در منطقه نه بیشتر خیلی رویاپردازی میکنید
ناشناس
| Iran, Islamic Republic of |
۲۳:۳۴ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۳
ایران مثلا چه برگ برنده ای جز لاف زدن و تهدید و شعار و پهپاد زدن داره ؟
ناشناس
| Iran, Islamic Republic of |
۱۳:۵۲ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۵
من یک پیشنهاد دارم میلیارد ها دلار پول ما در چین بلوکه است یک کشتی از آنها را در خلیج فارس متوقف کنیم
مصطفی
| Iran, Islamic Republic of |
۱۸:۲۹ - ۱۳۹۹/۱۱/۱۴
همینکه ایران مجبور است برای نشان دادن خودش از موشک و بمب و تهدید و بر هم زدن امنیت حرف بزند نشان می ده که حقیقتا دستش از تمام اهرمهای دنیای امروز که شامل تنیدگی اقتصادی و ائتلاف های بزرگ و توافق های بنیادین است خالیه. مثل لاتی شده که هیچ اهرمی برای فشار به یک مرد ثروتمند ندارد جز چاقوی جیبیش. البته آن مرد ثروتمند اهل چاقوکشی نیست اما تا مرد چاقوکش به خانه برگردد می بیند که خانه اش ویران شده، دوباره عربده می کشد اما هرگز نمی تواند تاثیر بر مرد ثروتمند بگذارد نهایتا یکی از محافظانش را زخمی کند اما خودشم هم زخمی می شود. محافظ مرد ثروتمند با پول مرد ثروتمند به بهترین بیمارستان می رود اما مرد چاقوکش هیچ امکان مداوایی ندارد. امیدوارم یا این مثال درک درستی از موضوع پیدا کنید.
ناشناس
|
Iran, Islamic Republic of
|
۲۳:۳۳ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۳
عالی بود واقعا
علی اقا
|
Iran, Islamic Republic of
|
۱۱:۴۵ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۶
ممنون تابناک.....
ناشناس
|
-
|
۱۳:۴۳ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۶
عربستان و کشور های عرب منطقه دشمن ذاتی ایران هستند و این از نگرانی آنها ناشی نمی شود ترساندن ایرانیان برای سر خم کردن در مقابل این اعراب خیانت به ایران و مردم آن است
ناشناس
|
Iran, Islamic Republic of
|
۱۵:۱۳ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۶
با اين توصيف ايران راهي جز مقاومت و تقويت از درون وجود نخواهد داشت، آرام شدن منطقه و سرگرم شدن آمريكا در نقاط ديگر دنيا بهترين فرصت براي تقويت كشور در عين محدوديتها و تحريمهاست.
با توجه به استراتژي آمريكا مبني بر ضعيف نگه داشتن ايران، گزينه تسليم منجر به تجزيه كشور و جنگهاي داخلي (بهترين گزينه براي اسرائيل) و جايگزين كردن كشوري ديگر به جاي ايران (براي سرگرم كردن اعراب و دوشيدن كامل آنها) خواهد شد.
رضا
|
Iran, Islamic Republic of
|
۱۱:۴۳ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۷
دکتر جان این اوباش را زیادی بزرگ نکن ما هزینه پرداخت کرده ایم و حالا می توانیم میوه ان را درو کنیم.این جماعت هیچ کاری برای ما نمی توانند بکنند و حتی لغو تحریم ها هم اثر چندانی در اقتصاد ما ندارد چون هم دوران نفت تمام شده و هم اینکه قیمت اینده این محصول در حداقل ممکن خواهد بود.اگر فردا به ایشان بگوییم یا کل تحریم های اصلی را لغو کنید یا ما کل برنامه هسته ای و غنی سازی خودمان را با حداکثر ظرفیت و مقدار توسعه خواهیم داد ،گزینه ای جز همین دو حالت ندارند.حفظ تحریم ها دیگر بی فایده است چون وقتی نفت و بانک ما هم تحریم است چه کار دیگری می توانند بکنند؟پس فقط درون گرایی و خودکفایی هرچه بیشتر اقتصاد ما تقویت خواهد شد که کاملا به ضرر انهاست بلاخص انکه ایران در مقایسه با کشورهایی مثل کره شمالی و کوبا دارای جمعیت،موقعیت و امکانات بسیار بالاتری است.پس ناچارند شرط لغو تحریم ها در مقابل طولانی تر شدن زمان توسعه برنامه هسته ای ایران را بپذیرند و به حداقل اکتفا کنند قطعا هم همین حالت روی خواهد داد .کاترین اشتون هم چند روز پیش همین شرایط را پیش بینی کرده بود.
ناشناس
|
Germany
|
۱۲:۱۱ - ۱۳۹۹/۱۱/۰۹
من کمی به بایدن امید داشتم که ناامید شدم. از اول حقه بازیش رو شروع کرد.
ناشناس
|
Iran, Islamic Republic of
|
۱۲:۲۷ - ۱۳۹۹/۱۱/۱۱
با سلام وقتی این جور مقالات چاپ میشه نقطه نظرات خوبی ازسوی مردم ارائه میگردد.آمریکا میداند اگر بخواهد با چین وروسیه درگیر شود آنها با کارت ایران بازی میکنند لذا اول سعی میکند ایران را آرام یا به قول شما کنترل کند ودست روسیه وچین را درمنطقه خاورمیانه ببندد.واقعیت این است که ایران درمنطقه تاثیر گذار است،همین الان اگرایران نباشد داعش میتواند شلوغ کاری کند که کرد.البته این ها نظرات من بود .
نظر شما

سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.

نام:
ایمیل:
* نظر:
برچسب منتخب
نمازهای ماه رجب fatf شهاب الدین عزیزی خادم سینوفارم علی اکرمی